Rolnicy często zastanawiają się, która roślina jest najlepsza dla motyli: lucerna, koniczyna czy może wyka?

W poniższym tekście postaramy się odpowiedzieć na to pytanie, przedstawiając krótki opis najpopularniejszych roślin bogatych w białko.

Lucerna

Lucerna jest królową wszystkich roślin pastewnych. Jest najczęściej uprawianą rośliną pastewną na świecie. Jej popularność wynika z wysokich plonów (w Polsce Sanditi produkuje średnio 17,5 tony suchej masy/ha), długowieczności (4-7 lat użytkowania) i wysokiej zawartości białka (średnio 20-23%). Uprawa lucerny nie tylko zapewnia doskonałą bazę paszową, nawet w czasach suszy, ale także przynosi szereg innych korzyści, takich jak poprawa struktury gleby i wiązanie azotu w powietrzu. Ta wspólna cecha roślin strączkowych (Fabaceae) pozwala na znaczne oszczędności, ponieważ lucerna nie wymaga nawożenia azotem przez cały okres wzrostu. Wprowadzenie lucerny do płodozmianu zwiększa plony kolejnych upraw i pozwala na wyższe dopłaty do uprawy roślin pastewnych. Najbardziej odpowiednie miejsca do uprawy lucerny to te z dobrymi glebami, dobrą uprawą i zrównoważonym pH (optymalne 6,7-7,5). Roślina dobrze rośnie również na gorszych glebach, ale potrzebuje więcej nawozu potasowego. Nie toleruje mokrych, zbitych gleb o niskim pH (poniżej 6,0).

Koniczyna czerwona

Koniczyna czerwona była niegdyś bardzo popularną rośliną pastewną w Polsce. Obecnie jednak traci na popularności na rzecz lucerny. Przewaga lucerny polega na niższych plonach koniczyny czerwonej i jej krótszej żywotności (średnio 3 lata). Koniczyna czerwona (koniczyna polna) najlepiej rośnie na stanowiskach wilgotnych, podatnych na kąpiele, ma niskie wymagania klimatyczne, glebowe i nawozowe. Nadaje się na gleby organiczne lub w regionach przedgórskich i górskich. Doskonale nadaje się do mieszanek z trawami pastewnymi w uprawach koszonych.

Koniczyna biała

Koniczyna biała jest najczęściej stosowana jako dodatek do mieszanek dla rolnictwa alternatywnego lub wypasu. Plony są znacznie niższe niż w przypadku lucerny czy koniczyny czerwonej. Jest wysoce odporna na suszę, niskie pH gleby, późne koszenie lub wypas i deptanie na pastwiskach. Ma wysoką zawartość białka i jest bardzo smaczna. Produkowana zielonka charakteryzuje się bardzo wysoką wartością odżywczą.

Koniczyna czerwona wschodnia

Od niedawna na polskim rynku nasiennym dostępna jest koniczyna wschodnia. Roślina ta jest bardzo popularna za naszą wschodnią granicą w Rosji, Kazachstanie i na Białorusi. Bardziej nadaje się do uprawy ekstensywnej, gdyż jej plon jest niższy niż lucerny siewnej, wymagania glebowe ma podobne, ale na gorszych stanowiskach rośnie słabiej. Wyka orientalna jest rośliną długowieczną i mrozoodporną. Charakteryzuje się wysokim zapotrzebowaniem na wilgoć i niską odpornością na suszę.

Komonica zwyczajna

Komonica vulgaris (koniczyna rogata) to doskonała, bogata w białko roślina na gleby piaszczyste i bardzo lekkie. W przeszłości nazywano ją koniczyną piaskową. Nadaje się do uprawy w czystej postaci oraz w mieszankach z trawami do uprawy ekstensywnej. Plony są znacznie niższe niż lucerny lub koniczyny czerwonej, ale wymagania glebowe są znacznie niższe. Lepiej toleruje niskie pH gleby i jest bardzo odporna na suszę. Do początku kwitnienia charakteryzuje się bardzo dobrym smakiem i jest wysoko ceniona przez zwierzęta. Po kwitnieniu nabiera gorzkiego smaku, który znika po skoszeniu i więdnięciu. Jest bardzo trwała, mrozoodporna i bezpretensjonalna.

Wśród najpopularniejszych wieloletnich roślin strączkowych prezentowanych jako rośliny pastewne, każdy hodowca i producent znajdzie roślinę najlepiej dostosowaną do siebie i swoich warunków.

Życzymy obfitych zbiorów.