Termin wysiewu jesienią zależy od gatunków traw zawartych w mieszance nasion. Życica włoska może być wysiewana do połowy listopada, dzięki swojej wytrzymałości. Natomiast koniczyna musi dobrze się ukorzenić przed zimą, dlatego wysiew należy przeprowadzić do połowy września, aby zapewnić odpowiedni rozwój. Ostatecznie idealny czas wysiewu zależy od mrozoodporności traw. Szczegółowe terminy wysiewu znajdują się w informacji o produkcie konkretnej mieszanki.

Dla optymalnego odrostu po koszeniu należy utrzymywać wysokość pokosu na poziomie 5–6 cm. Zbyt głębokie koszenie pozostawia żółknącą podsadę, co utrudnia odrost i zwiększa ryzyko rozwoju chwastów. Z kolei koszenie zbyt nisko również spowalnia odrost. Utrzymanie odpowiedniej wysokości pokosu i właściwej masy ścinki jest kluczowe dla zdrowia trawy.

Wysiew wiosenny jest możliwy, gdy warunki na polu są odpowiednie — gleba nie jest ani zbyt mokra, ani zbyt sucha i wolna od chwastów. Wczesny wysiew wiosenny jest korzystniejszy, ponieważ umożliwia wcześniejsze wykonanie pierwszego koszenia. Należy upewnić się, że pole nadaje się do pracy maszyn, aby nie dochodziło do ugniatania gleby.

Wysiew wiosenny jest możliwy, gdy warunki na polu są odpowiednie — gleba nie jest ani zbyt mokra, ani zbyt sucha i wolna od chwastów. Wczesny wysiew wiosenny jest korzystniejszy, ponieważ umożliwia wcześniejsze wykonanie pierwszego koszenia. Należy upewnić się, że pole nadaje się do pracy maszyn, aby nie dochodziło do ugniatania gleby.

Tymotka jest bardzo mrozoodporna, jeśli wysiana odpowiednio wcześnie przed zimą, i wykazuje szybki wzrost wiosną, co pozwala na wczesne plony. Jest odporna na rdzę źdźbłową, dzięki czemu pozostaje smaczna przez całą jesień. Tymotka utrzymuje dobrą smakowitość przez cały rok, co czyni ją cennym składnikiem mieszanek traw pastwiskowych.

Koniczyna, jako roślina motylkowa, wiąże azot z powietrza w glebie, zmniejszając potrzebę stosowania nawozów azotowych. Jest to korzystne w kontekście przestrzegania przepisów dotyczących azotu, takich jak Minas. Koniczyna utrzymuje produktywność i smakowitość pastwiska, stale uwalniając azot, zapobiegając rdzewieniu traw oraz sprzyjając wyższym plonom mleka u krów w porównaniu z dietą opartą wyłącznie na trawie. Włączenie koniczyny do mieszanki pomaga spełniać wymagania regulacyjne, jednocześnie zapewniając smaczne pastwisko przez cały rok.

Zaleca się odmiany traw o wskaźniku trwałości w przedziale 7,5–8,5. Choć różnice mogą wydawać się niewielkie na papierze, mają one istotny wpływ na wydajność w polu, szczególnie wiosną. Niska trwałość prowadzi do rozluźnionej darni i większego zagrożenia chwastami. Przy zmniejszonym nawożeniu azotowym trawa musi rosnąć bardziej samodzielnie, co zwiększa konkurencję ze strony chwastów. Ponieważ dostępnych jest coraz mniej herbicydów, wybór trwałych odmian staje się kluczowy. Trwała darń, w połączeniu z dobrze utrzymaną glebą, skutecznie ogranicza rozwój chwastów.

Dosiewanie jest powszechnie stosowane wiosną na polach o niepewnych plonach. Wprowadza nowe, bardziej produktywne trawy do darni bez kosztów związanych z pełnym ponownym wysiewem (oprysk, uprawa, orka i wyrównanie). Ze względu na konkurencję ze strony istniejącej trawy, do dosiewania należy stosować mieszanki z życicą włoską lub wieloletnią. Skuteczne mieszanki to m.in. BG 3 Superplus oraz Overseeding Mix.

Rośliny traw zazwyczaj mają komórki diploidalne (dwa zestawy chromosomów). Trawy tetraploidalne, opracowane w wyniku hodowli, mają cztery zestawy chromosomów. Tetraploidy zwykle dają wyższe plony, tworzą luźniejszą darń i są mniej podatne na rdzę źdźbłową, co zwiększa ich smakowitość. Trawy diploidalne tworzą gęstszą darń, mają wyższą zawartość suchej masy i są bardziej trwałe. Mieszanki nasion traw często łączą oba typy, aby wykorzystać ich wzajemne zalety.